Воздухот беше тежок.

Неподнослив.

И целата просторија, полна со затвореници, чувари и страв, изгледаше како да чека само една искра за да експлодира.

Микхаил Громов стоеше на вратата.

Со насмевка.

Со нож во раката.

И со поглед на човек кој веќе донел одлука да убива.

— Значи ова е крајот, „Бура“… — изговори тој тивко.

Виктор Крајнов не се помрдна.

Но во неговите очи веќе немаше празнина.

Немаше збунетост.

Имаше нешто друго.

Ладна, контролирана тишина.

Опасна.

Затворениците веднаш го почувствуваа тоа и инстинктивно се повлекоа назад.

Знаеле што значи таа промена.

Тоа не беше повеќе човек што се двоуми.

Тоа беше човек што се враќа на старото јас.

На она од кое сите се плашеа.

Елена стоеше покрај ѕидот, уште со фотографијата во рацете.

Не се помрдна.

Не викна.

Само гледаше.

Микхаил направи чекор напред.

— Ќе те убијам тука. Пред сите. И конечно ќе престанат приказните за тебе.

Еден од чуварите извика:

— Фрли го ножот! ВЕДНАШ!

Но веќе никој не контролираше ситуацијата.

Сè беше надвор од ред.

Микхаил замавна со ножот.

И во истиот момент…

Виктор се помрдна.

Брзо.

Пребрзо.

Како човек што не тежи ништо.

Со еден силен удар ја фати раката на Микхаил.

Се слушна крцкање на коски.

Ножот падна на подот.

Металниот звук одекна низ кујната како пукање.

Потоа настана хаос.

Затворениците се повлекоа, некои почнаа да викаат.

Чуварите влегоа со палки.

— НА ЗЕМЈА! СИТЕ!

Но никој не ги слушаше.

Виктор го зграпчи Микхаил за вратот и го удри силно во металната маса.

Сè се тресеше.

Садови паѓаа.

Супа се прскаше по ѕидовите.

Елена направи чекор напред.

— СТОП!

Нејзиниот глас пресече низ хаосот.

И за чудо…

Виктор навистина застана.

Само за дел од секунда.

Доволно долго за Микхаил да се обиде да се извлече.

Но Виктор повторно го фати.

Очите му беа празни.

Студени.

— Ти не знаеш ништо за мене… — прошепоти тој.

Микхаил се насмевна, иако крв му течеше од устата.

— Знам доволно… ти си чудовиште.

Таа реченица беше грешка.

Голема грешка.

Виктор го крена полека.

И во тој момент Елена извика повторно:

— ВИКТОР, ДОСТА!

Тој замрзна.

Полека ја сврте главата кон неа.

И за првпат…

ја слушаше.

Не како затвореник.

Не како „Бура“.

Туку како човек.

Елена пристапи бавно.

Сите ја гледаа.

Дури и чуварите.

— Ако го убиеш… ќе бидеш ист како него — рече таа тивко.

Тишината се спушти како тежок ѕид.

Виктор дишеше тешко.

Микхаил плукаше крв на подот.

— Направи го… — се насмевна тој. — Докажи дека не си слаб.

Виктор го погледна.

Само една секунда.

И тоа беше доволно.

Сите мислеа дека ќе го заврши.

Но не.

Наместо тоа…

го пушти.

Микхаил падна на подот и почна да кашла.

Затворениците зјапаа во неверување.

„Бура“ не го доврши.

Нешто во него се скрши.

Елена полека се приближи.

— Зошто… — прошепоти таа.

Виктор не одговори веднаш.

Потоа рече тивко:

— Затоа што ако го убијам… твојот брат нема да се врати.

Таа ја затвори устата.

Во кујната сè уште имаше хаос, но зборовите ги замрзнаа сите.

Елена го спушти погледот.

— Тој не сакаше одмазда… — рече таа со треперлив глас.

Виктор се сврте настрана.

Како човек што не може да поднесе сопствените мисли.

Во тој момент еден од чуварите ја искористи ситуацијата.

— ФАТЕТЕ ГО!

Вратите се отворија.

Чувари влегоа со сила.

Започна борба.

Затворениците се раздвижија, некои се обидоа да избегаат, други се криеја.

Метеж.

Викање.

Удари.

Елена беше повлечена назад од еден чувар.

— ОДВОЈТЕ ЈА ОД НЕГО!

Но таа се бореше.

— ПУШТЕТЕ МЕ!

Виктор ја виде.

И за првпат во неговиот живот…

се исплаши не за себе.

Туку за неа.

— НЕ ЈА ДОПИРАЈТЕ! — извика тој.

Но веќе беше доцна.

Чуварите го соборија на подот.

Силен удар.

Потоа уште еден.

Ланци.

Клучеви.

Метал.

Елена извика:

— ПРЕСТАНЕТЕ!

Но тие не слушаа.

Виктор го врзаа.

Силно.

Како најопасниот затвореник што некогаш постоел.

Но додека го влечеа кон излезот…

тој не ја тргнаа погледот од Елена.

— Ти ми го покажа нешто што одамна го заборавив… — рече тивко.

Таа не одговори.

— Ако излезам одовде… ќе дојдам по вистината за брат ти.

Елена го погледна.

И тогаш првпат…

не виде чудовиште.

Виде човек што се распаѓа.

Вратите се затворија зад него.

Тишина.

Потоа само тешко дишење и скршени садови на подот.

Микхаил лежеше ранет, но жив.

Чуварите ја враќаа контролата.

Затворениците се повлекуваа тивко.

А Елена…

останa сама среде уништената кујна.

Го зеде паднатото парче хартија од подот.

Фотографијата.

Ги гледаше насмеаните лица на минатото.

И шепна:

— Што навистина се случи со тебе, Александре…

Надвор од кујната, сирените на затворот продолжуваа да викаат.

Но во нејзината глава…

веќе започнуваше нова вистина.

Потемна од сè што досега знаеше.