Никогаш нема да го заборавам денот кога првпат влегов во засолништето за бездомни кучиња. Не отидов таму затоа што барав милениче. Мојата пријателка Елена ме замоли да ја придружувам.

Пред неколку недели се враќав дома со метро по долг и напорен работен ден. Вагонот беше речиси полн. Некои патници читаа книги, други гледаа во телефоните, а трети уморно гледаа низ прозорецот. Сите сакаа само побрзо да стигнат дома.

Тој ден влегов во трговскиот центар само за да купам подарок. Очекував сè да биде како и секогаш – гужви, деца што трчаат низ ходниците, музика од продавниците и редици пред кафулињата. Ништо не навестуваше дека за неколку минути ќе бидам сведок на настан што долго ќе го раскажувам.

Никој во продавницата не ни помислуваше дека тоа попладне ќе го памети до крајот на животот. Луѓето нервозно ги туркаа количките, ги проверуваа телефоните и брзаа да ги завршат секојдневните обврски. И јас стоев во редот пред касата, замислена, убедена дека денот ќе помине сосема обично.

Une jeune femme en fauteuil roulant est entrée dans un refuge et a demandé à adopter le chien considéré comme le plus dangereux. Lorsqu’il l’a aperçue, le berger allemand s’est mis à aboyer… puis il a accompli un geste qui a laissé tout le refuge sans voix.
Никогаш нема да го заборавам денот кога првпат влегов во засолништето за бездомни кучиња. Не отидов таму затоа што барав милениче. Мојата пријателка Елена ме замоли да ја придружувам.
Пред неколку недели се враќав дома со метро по долг и напорен работен ден. Вагонот беше речиси полн. Некои патници читаа книги, други гледаа во телефоните, а трети уморно гледаа низ прозорецот. Сите сакаа само побрзо да стигнат дома.