Ја погледнав мојата нова кола, а потоа повторно него.

Докторката Салинас неколку секунди молчеше. Погледна во мојот картон, па повторно во мене. На лицето не ѝ се гледаше осуда, туку професионална сериозност.

Кога тешката метална врата конечно се отвори со силно чкрипење, во гаражата владееше студен мрак. Воздухот мирисаше на прашина, старо железо и одамна заборавени спомени. Неколку сончеви зраци се пробиваа низ пукнатините на покривот и осветлуваа предмети покриени со дебел слој прашина.

Кога го слушнав тропањето на вратата, срцето ми затрепери. Не очекував никого. Во последните неколку години нашата куќа беше потивка од напуштен дом. Поштата ретко пристигнуваше, соседите понекогаш ќе поминеа да нè поздрават, но нашите деца… тие како да исчезнаа од нашиот живот.

Je caressai distraitement le volant.
Ја погледнав мојата нова кола, а потоа повторно него.
Докторката Салинас неколку секунди молчеше. Погледна во мојот картон, па повторно во мене. На лицето не ѝ се гледаше осуда, туку професионална сериозност.