Потполковникот остана вкочанет.

Срцето ми чукаше толку силно што имав чувство дека целиот ходник може да го слушне.

Мојот сопруг сè уште го држеше телефонот во рацете што му трепереа.

Таа утринска тишина беше чудна.

La publication était restée là, presque immobile, comme suspendue dans le vide numérique. Elle avait regardé l’écran plusieurs fois dans la journée, espérant voir apparaître ce petit mot simple, banal, mais si précieux : “félicitations”. Pourtant, le silence avait continué de grandir autour d’elle.
Потполковникот остана вкочанет.
Срцето ми чукаше толку силно што имав чувство дека целиот ходник може да го слушне.