На почетокот навистина мислев дека не е ништо. Мали забелешки, воздишки, гестови кои речиси не се забележуваат. Ништо што би заслужило загриженост. Ништо што би личело на опасност. А сепак, токму така почнуваат многу работи: не со експлозија, туку со невидлива пукнатина.

Последната инфузија штотуку заврши.

Ѕверот лежеше на мразот, задушено дишејќи, неспособен дури и да заржи. Градите му се креваа нагло, како секој здив да беше битка против смртта.

„Ако не нè презирате затоа што сме земјоделци, тогаш можете да ни се заблагодарите“

Au début, j’ai vraiment cru que ce n’était rien. Des petites remarques, des soupirs, des gestes à peine visibles. Rien qui justifie une inquiétude. Rien qui ressemble à un danger.
На почетокот навистина мислев дека не е ништо. Мали забелешки, воздишки, гестови кои речиси не се забележуваат. Ништо што би заслужило загриженост. Ништо што би личело на опасност. А сепак, токму така почнуваат многу работи: не со експлозија, туку со невидлива пукнатина.
Последната инфузија штотуку заврши.