Прво мислев дека е случајност.
Потоа — дека е замор.
Потоа престанав да барам објаснување.
Затоа што таму, на тоа парче земја што никој не го сакаше, објаснувањата престанаа да бидат важни.
Првата ноќ ја поминав покрај синиот поток.
Без покрив.
Без оган.
Само јас и звукот на водата.
Таа не течеше како обична река.
Таа пулсираше.
Како срце.
Тивко.
Ритмично.
Живо.
Кога заспав, сонував дека земјата дише под мене.
Не како метафора.
Туку буквално.
Како нешто огромно закопано под површината да се буди.
Се разбудив пред зори.
И првото нешто што го видов—
не беше исто како претходниот ден.
Тревата.
Таму каде што немаше ништо.
Сега имаше зелено.
Тенка линија на живот што се пробиваше низ земјата.
Како прв здив.
Се наведнав.
Ја допрев.
Топла беше.
— „Не е можно…“ прошепотев.
Но зборовите се изгубија во воздухот.
Затоа што местото не слушаше сомнежи.
Само реагираше.
Во следните денови, растот продолжи.
Брзо.
Премногу брзо.
Како нешто да се извинува што чекало толку долго.
Растенија се појавуваа без логика.
Цвеќиња што никогаш не сум ги видел.
Корени што се движеа под земјата како да бараат нешто.
И секогаш—
таа сина вода.
Непроменета.
Стабилна.
Како да била изворот на сè.
Почнав да зборувам со неа.
Прво тивко.
Потоа гласно.
Како да имам избор.
— „Што си ти?“ прашав една ноќ.
Водата не одговори.
Но растенијата околу неа пораснаа за неколку сантиметри во истиот момент.
Се повлеков.
Срцето ми чукаше брзо.
Тоа не беше природа.
Тоа беше реакција.
И јас бев дел од неа.
Третиот ден—
го слушнав звукот.
Не ветер.
Не животни.
Чекори.
Зад шумата.
Бавни.
Внимателни.
Се скрив инстинктивно.
Зад карпа.
Срцето ми удираше во грло.
И тогаш го видов.
Човек.
Но не како што очекував.
Носеше бела јакна.
Скршена.
Извалкана.
Како да не припаѓа на шумата.
Стоеше и гледаше кон потокот.
Без да се помрдне.
— „Значи сепак те нашол некој…“ рече тивко.
Се вкочанив.
— „Кој?“ прашав, пред да размислам.
Тој не се сврте веднаш.
Само рече:
— „Местото не избира случајни луѓе.“
Полека излезев.
Не можев да се кријам повеќе.
— „Јас го купив ова земјиште,“ реков.
Гласот ми трепереше.
— „За еден долар.“
Тој се насмевна.
Но тоа не беше насмевка на забава.
Туку на разбирање.
— „Никој не го купува ова место,“ рече.
— „Ова место те избира тебе.“
Студ ми помина низ грбот.
— „Што значи тоа?“
Тој направи чекор кон потокот.
— „Ова не е обична вода.“
Застана.
Погледна право во неа.
— „Ова е нешто што памти.“
Тишина.
Тешка.
— „Што памти?“ прашав.
Тој ме погледна за првпат директно.
— „Сè што умрело овде… и одбило да исчезне.“
Светот околу мене се стегна.
— „Не разбирам…“
— „Ќе разбереш,“ рече тивко.
— „Кога ќе почне да ти одговара.“
И си замина.
Без објаснување.
Без збогум.
Како да никогаш не бил таму.
Останав сам.
Повторно.
Но овојпат—
не беше исто.
Затоа што земјата повеќе не беше празна.
Таа ме набљудуваше.
Таа ноќ не спиев.
Земјата под мене беше топла.
Премногу топла.
И водата—
не течеше.
Туку пулсираше.
Како срце што се буди.
И тогаш—
го слушнав првиот шепот.
Не од човек.
Не од ветер.
Од земјата.
— „Се сеќаваме…“
Седнав.
Срцето ми застана.
— „Кој е таму?!“
Тишина.
Потоа повторно:
— „Се сеќаваме на тебе…“
И во тој момент—
сфатив.
Ова место не беше пронајдено.
Ова место ме чекало.
И јас—
не бев првиот што го нарекол свое.