Потоа тој проговори.
Гласот му беше низок. Контролиран. Премногу мирен.
— „Да… внатре сум.“
Студ ме пресече.
Внатре?
За што зборуваше?
Лежев неподвижно, секој мускул затегнат. Се обидував да најдам логично објаснување. Можеби пријател на Алекс? Можеби изненадување? Некој глуп шега?
Но нешто не беше во ред.
Сѐ не беше во ред.
— „Не, сè уште не е дојден…“ продолжи човекот.
Тишина од другата страна. Потоа повторно:
— „Да, ова е собата. Потврдувам.“
Стомакот ми се сврте.
Ова не беше грешка.
Тој беше тука со причина.
И таа причина… немаше врска со мене. Или барем така сакав да верувам.
— „Слушај внимателно…“ прошепоти, овојпат построго. „Немаме многу време. Штом дојде, сè мора да биде подготвено.“
Штом дојде.
Алекс.
Го чекаа Алекс.
Зошто?
Мислите ми се распрснаа. Паника ми се качи во градите.
Полека ја свртев главата, колку што можев. Видов темни, чисти чевли. Совршено средени. Не изгледаше како човек што случајно влегол.
Тој беше подготвен.
— „Не… нема сведоци,“ рече тивко. „Сè е под контрола.“
Нема сведоци.
Студот во мене стана уште подлабок.
Тогаш разбрав нешто ужасно.
Јас не требаше да бидам тука.
И ако тој знаеше дека сум…
Го затворив устата со рака за да не испуштам звук. Дишењето ми стана плитко.
— „Да…“ продолжи по кратка пауза. „Тој ништо не насетува.“
Срцето ми се стегна.
Тој… или јас?
Креветот тивко шкрипна кога стана. Се вкочанив целосно.
Неговите чекори одекнуваа низ собата. Бавни. Прецизни. Како да чека.
Како ловец.
И тогаш—
Звук од врата.
Клик.
Се отвори.
Срцето ми застана.
Чекори.
Овие ги препознав.
Алекс.
— „Драга?“ повика тивко.
Сакав да одговорам. Сакав да викнам.
Но не можев.
Затоа што знаев.
Нешто страшно ќе се случи.
— „Конечно си тука,“ рече непознатиот.
Тишина.
— „Кој сте вие?“ праша Алекс, збунет.
Гласот му трепереше.
— „Немаме време,“ одговори човекот. „Знаеш зошто сум тука.“
— „Мислам дека грешите…“ рече Алекс.
Но не беше вистина.
Го почувствував.
Лажеше.
Тишина.
Потоа тивка смеа.
Ладна.
— „Не, Алекс. Никогаш не грешам.“
Светот ми се урна.
Го знаеше неговото име.
— „Каде е таа?“ праша одеднаш.
Времето застана.
Таа.
Јас.
Здивот ми се пресече.
Алекс молчеше.
И тоа молчење…
Беше најстрашното нешто.
— „Таа… не е тука,“ рече конечно.
Уште една лага.
Солза ми се стркала по лицето.
Зошто?
Што крие?
Метален звук.
Клик.
Срцето ми престана да чука.
— „Не сакам кога ме лажат,“ рече човекот тивко.
Опасноста стана вистинска.
Тешка.
Задушувачка.
И тогаш разбрав нешто страшно јасно:
Оваа ноќ, што требаше да биде почеток на мојот живот…
Може да стане крај.
И најлошото—
Можеби не сум единствената цел.
Тишина.
Потоа—
Нагло движење.
И сè се промени.