— „Нема никој… ама знам каде е!“ 😲

Јулијан се исплаши. Неговите очи ги прелетаа празниот гробиштен парк, каде што само неколку суви лисја танцуваа во ветарот. Пред него стоеше малечко момче, околу десет години, со очи полни со чудење и одлучност, како да го знае она што тој долго време се обидувал да го најде.

— „Кој си ти?“ праша Јулијан, со глас длабок и трепетав од возбуда и страв.

Момчето не одговори веднаш. Правеше чекор напред, како да проценува дали Јулијан е заслужен да го знае неговото тајно. Потоа, со чудна смелост:

— „Следете ме… ама ветете ми дека нема да кажете на никого. Ако го направите тоа… таа ќе исчезне засекогаш.“

Јулијан почувствува како срцето му се стега. Дали ова е шега? Или можеби заблуда по годините на осаменост и тага? Сепак, нешто во погледот на детето му даде чувство на сигурност и надеж.

— „Ветувам…“ одговори тој, со трепетав глас, но полн со одлучност.

Момчето сврте и тргна низ тесниот пат помеѓу дрвјата. Јулијан го следеше, секој негов чекор одекнуваше на калдрмата, а секој шкршлив звук го зголемуваше стравот кој му ја стегаше градата. Ветерот како да му шепотеше предупредувања, но тој продолжи, опседнат од желбата повторно да ја види Елизе и да го поправи тоа што се уште може.

По чувство како вечност, стигнаа до стара, напуштена куќа, сокриена зад бршлен и диви лози. Прозорците беа затрупани, но преку пукнатина пробиваше светлина. Момчето застана.

— „Тука е…“ шепна тој.

Јулијан почувствува мешавина на страв и возбуда. Го турна трошниот праг и влезе. Внатре беше темно, прашинесто, но сè беше нетакнато, како времето да застанало. И таму, во средината, на стара љуљачка, седеше Елизе. Или подобро речено… жена, но не сосема таква каква што ја паметеше.

Нејзината коса беше долга, а очите светкаа со необична интензитет. Го подигна погледот и на нејзините усни се појави кревка насмевка. Јулијан почувствува како му се зацепи здивот.

— „Јулијан…“ прошепта таа, гласот ѝ беше ехо од минатото и сегашноста истовремено.

Но нешто не беше во ред. Неговите очи… не беа сосема човечки. Како да била преобразена од годините, од осаменоста или од некоја длабока тајна.

— „Како…?“ застана Јулијан, не можеше да најде зборови.

Момчето покрај него проговори:

— „Таа никогаш не го напушти овој свет… но повеќе не е таа што ја знаевте. Она што го изгубивте не е умрено… туку живее на друго место, во друго време.“

Јулијан почувствува вртоглавица. Дали ова е вистинито или тој полека лудее после години во затвор и неизмерна тага?

Елизе се крена, и студен трепет му помина низ телото. Се приближи кон него, а очите ѝ блескаа со мешавина на препознавање, болка и мистерија.

— „Јулијан… те чекав…“ рече таа, тивко.

Срцето на Јулијан чукаше со лудина. Секоја клетка од телото му викаше да ја допре, да се увери дека е вистинска. Но кога ја допре, неговата рака помина низ нејзината, како да била магла. Крвта му се стега, но сепак знаеше дека не смее да се повлече. Мораше да ја открие тајната на нејзиното постоење, или да ја изгуби засекогаш.

И така започна нивното патување, пат исполнет со откритија, опасности и вистини што Јулијан никогаш не можеше да ги замисли. Секој чекор ги приближуваше кон светлината… но и кон сенката.