Нена почувствува како ѝ се стега срцето. Знаеше дека не станува збор за грешка. Нешто… нешто длабоко чудно се случи. Десет метри дрво за една жена сама, без доволно средства да плати и за мал дел од тоа.

Таа ги погледна дрвјата што ја полнеа малата дворот. Дрвото се издигнуваше како ѕид, притискајќи ја нејзината кревка чувство на сигурност. Мислите ѝ се вртeа: кој го направил ова? Зошто? И, најважно… како ќе ја поднесе оваа невидлива долгови?

Рацете ѝ трепереа додека почна да носи дел од дрвјата во куќата. Секое парче тежеше како тон, не само физички, туку и по тежината на стравот и недоумицата. Секој допир ѝ потсетуваше колку нејзиниот живот е кревок, колку секој избор може да ја фрли во хаос.

Кога ја затвори вратата од малата куќа, седна на дрвената клупа што ја имаше и го крена лицето во дланките. Се замисли на деновите што следеа:
— Ако не можам да платам… што ќе се случи?
— Ако одбие… дали некој ќе ме казни?

И потоа… една чудна мисла ѝ помина низ умот. Што ако овој подарок не е замка? Што ако некој, некаде, решил да ѝ помогне без да знае?

Нена ги затвори очите. Можеше речиси да го слушне пукањето на дрвјата, како секое парче да раскажува приказна за преживување и издржливост. Почувствува сила што не ја очекуваше да расте во нејзе, топлина што ниту еден зимски студ не можеше да ја изгасне.

Во следните денови, почна да го организира просторот. Секое дрво имаше своја место. Секој дел стана тивка ветување: ќе преживеам. Нема да просам. Нема да се предадам. И ако некој мислел дека може да ја загуши, се излажа.

Но, мистеријата само се зголемуваше. Еден ден, малку ливче беше ставено помеѓу дрвјата, напишано со треперливо но решително писмо:
„Нена… не плаши се. Гледаме на тебе.“

Рацете ѝ се стегаа околу хартијата. Кој можеше да стои зад овој гест? Добар сосед, непознат, или нешто потемно, предупредување во облик на подарок?

Секој ден, дрвјата како да се множат сами, како да имаат сопствен живот. И секоја вечер, Нена се прашуваше дали овој подарок е благослов или проклетство…

И тогаш, во тој точен момент, сè се промени. Чу чекори во снегот, чекори што доаѓаа кон нејзината куќа. Сенката на човек се нацрта на вратата. Срцето ѝ чукаше со секоја секунда. Беше сама. Секој дел од нејзиното битие врескаше да се скрие… но необјаснива љубопитност ја натера да ја отвори вратата.

И кога ја отвори… она што го виде го надмина сè што можеше да замисли.