Не како удар.
Не како вик.
Туку како мал детал.
Премногу точен за да се игнорира.
Белинда веќе беше будна пред изгрејсонце, како и секогаш.
Небото беше сиво, некаде помеѓу ноќта и денот.
Таа ја метеше дворот во тишина, со движења што ги правеше секој ден.
И тогаш застана.
Метлата остана во воздух.
Нешто не беше во ред.
Нејзината облека.
Не беше таму каде што ја остави.
Платното што го закачи зад вратата од малата бања…
сега беше на друго место.
Уредно свиткано.
Но поинаку.
Белинда се намурти.
Таа секогаш имаше ист начин на виткање.
Секогаш.
Па тогаш…
Студ ѝ помина низ телото.
— „Можеби сум заборавила…“
Но длабоко во себе…
знаеше.
Таа никогаш не заборава.
Целиот ден нешто ја мачеше.
Погледите.
Нејзиниот вујко.
Не зборуваше ништо.
Како и секогаш.
Но неговите очи…
предолго остануваа на неа.
Рита беше иста.
Студена.
Заповедничка.
— „Белинда! Зошто си толку бавна денес?!“
Но зборовите не стигнуваа до неа.
Затоа што во нејзината глава имаше само едно прашање:
Кој влегол додека се бањав?
Вечерта дојде.
Моментот што го стравуваше.
Ја погледна малата бања.
Пукнатите ѕидови.
Старата врата.
Сенките што се движеа и кога ништо не се движеше.
Срцето ѝ забрза.
— „Не… не вечерва…“
Но немаше избор.
Влезе.
Ја затвори вратата.
Звукот на бравата одекна.
Го стави кофата со вода.
И застана.
Слушаше.
Тишина.
Премногу тешка тишина.
Почна да се бања.
Полека.
Несигурно.
И тогаш…
тоа чувство.
Повторно.
Како некој да ја гледа.
Не нешто.
НЕКОЈ.
Се сврте нагло.
Ништо.
Но овојпат не се смири.
Дишењето ѝ се забрза.
— „Има ли некој?!“
Тишина.
Потоа…
звук.
Многу тивок.
Зад ѕидот.
Како триење.
Белинда полека се приближи.
Рацете ѝ трепереа.
Го допре ѕидот.
И тогаш…
почувствува.
Вибрација.
Како нешто да се движи од другата страна.
Се оттурна.
— „Не… не…“
Срцето ѝ чукаше силно.
И тогаш го виде.
Пукнатина.
Мала.
Речиси невидлива.
Но доволна…
за некој да гледа.
Се наведна.
Иако не сакаше.
Иако се плашеше.
Погледна.
И тоа што го виде…
ја вкочани.
Око.
Отворено.
Непомрдливо.
Гледаше директно во неа.
Белинда извика.
Се оттурна.
Кофата падна.
Водата се разлеа.
Го зеде платното.
И истрча надвор.
Никој.
Дворот беше празен.
Како ништо да не се случило.
Ноќта не спиеше.
Секој звук ја будеше.
Секоја сенка се движеше.
И една мисла не ја напушташе:
Некој ја набљудува.
Следниот ден донесе одлука.
Никогаш повеќе нема да влезе таму.
Никогаш.
И тогаш…
се сети на реката.
Забранетата река.
Реката на полноќ.
Никој не одеше таму ноќе.
Се зборуваше…
дека не е за живите.
Но за Белинда…
беше подобра од куќата.
Подобра од ѕидовите.
Подобра од тоа око.
Ноќта падна.
Тивко.
Како да знае.
Белинда чекаше.
Сите да заспијат.
И излезе.
Без звук.
Без светло.
Патот беше долг.
Темен.
Секој чекор одекнуваше.
Секоја гранка ја допираше.
Но продолжи.
Како нешто да ја влече.
Кога стигна…
реката беше таму.
Црна.
Мирна.
Како бездно.
Студен ветер помина.
За првпат…
се двоумеше.
— „Можам да се вратам…“
Но знаеше.
Нема враќање.
Се приближи.
Водата слабо светеше.
Како нешто да ја гледа оддолу.
Влезе.
Еден чекор.
Потоа уште еден.
Водата беше ледена.
Но продолжи.
И одеднаш…
почувствува нешто.
Под стапалото.
Не камен.
Не песок.
Нешто меко.
Се вкочани.
И тогаш…
се помести.
Белинда извика.
Се обиде да излезе.
Но нешто ја фати за ногата.
Силно.
И ја повлече надолу.
Водата се затвори над неа.
Темнина.
Тишина.
И тогаш…
очи.
Секаде.
Околу неа.
Истите очи.
Како во ѕидот.
И глас.
Тивок.
Страшен.
— „Конечно дојде…“