Одеднаш.
Без предупредување.
Без трепкање.
Како некој едноставно да решил дека е време.
Темнината беше целосна.
Не обична темнина.
Ова беше густа, тешка темнина… како да има тежина.
Таа не се осмелуваше ни да дише.
Срцето ѝ чукаше толку силно што имаше чувство дека целиот простор го слуша.
— „Има ли некој…?“ прошепоти.
Нема одговор.
Потоа…
звук.
Многу тивок.
Како нешто што се влече по влажен под.
Таа направи чекор назад.
Рацете ѝ бараа нешто — ѕид, маса, било што.
Но тоа што го допре…
не беше дрво.
Беше ладно.
Мазно.
И… влажно.
Раката ја оттурна нагло.
Телото ѝ се стресе.
— „Каде сте?!“ извика.
Нечиј здив.
Многу блиску.
Премногу блиску.
— „Секогаш сум тука…“
Се вкочани.
Гласот на месарот.
Но… поинаков.
Подлабок.
Побавен.
Како да доаѓа од некаде далеку.
Или од нешто длабоко.
Клик.
Се запали слабо светло.
Една сијалица.
Висеше од таванот.
Се нишаше.
И тоа што го осветли…
не беше истото место.
Пултот беше променет.
Стаклото не беше чисто.
Беше матно.
Како нешто да го покрива одвнатре.
Таа се приближи.
Иако не сакаше.
Како нешто да ја влече.
Погледна внатре.
Тоа не беше обично месо.
Беа парчиња…
но премногу… препознатливи.
Рака.
Дел од лице.
Рамо.
Се оттурна со крик.
— „Не… ова не е можно…“
Месарот стоеше зад неа.
Тивко.
Како отсекогаш да бил таму.
— „Сега гледате…“
— „Ова не е реално…“
— „Пореално е од сè што сте игнорирале.“
Нозете ѝ се тресеа.
— „Што сум игнорирала?!“
Тишина.
Потоа…
— „Изборите.“
Таа не разбираше.
— „Секој што доаѓа овде… веќе направил избор.“
— „Каков избор?!“
Тој се приближи.
— „Што е подготвен да стане.“
Студ ѝ се рашири низ телото.
— „Не разбирам…“
Тој покажа кон пултот.
— „Гледајте подобро.“
Не сакаше.
Но погледна.
И тогаш…
виде.
Не само парчиња.
Лица.
Замрзнати.
Тивки.
Но познати.
И одеднаш…
препозна едно.
Соседот.
Кој исчезна пред неколку месеци.
Дишењето ѝ застана.
Потоа уште едно лице.
Жена од вестите.
И тогаш…
се виде себеси.
Вресна.
Во стаклото…
одразот ѝ трепна.
Не таа.
Одразот.
Се оттурна назад.
— „НЕ!“
Месарот се насмевна.
Полека.
— „Почнувате да разбирате.“
— „Што ми направивте?!“
— „Ништо.“
Пауза.
— „Сами дојдовте.“
Мислите ѝ се мешаа.
— „Датумот… моето име…“
Тој кимна.
— „Тоа не е цена.“
Тишина.
— „Тоа е момент.“
Нозете ѝ омекнаа.
— „Кој момент…?“
Тој се приближи уште.
— „Кога престанавте да бидете… целосно вие.“
Зборовите одекнаа во неа.
И одеднаш…
сè се врати.
Малите лаги.
Компромисите.
Моментите кога молчела.
Кога не реагирала.
Кога избрала полесен пат.
Дишењето ѝ се забрза.
— „Не… не може да е тоа…“
— „Тука… ништо не исчезнува.“
Тој ја допре масата.
— „Сè се претвора.“
Од стаклото дојде звук.
Парчињата… се поместија.
Полека.
Како да реагираат…
на неа.
Градите ѝ се стегнаа.
— „Пуштете ме…“
— „Предоцна е.“
Светлото затрепери.
Прстите ѝ станаа ладни.
Погледна во рацете.
Кожата…
се менуваше.
Побледа.
Замрзната.
— „Што ми се случува…“
— „Го заземате вашето место.“
Се обиде да се движи.
Но телото не слушаше.
Светот се искриви.
Пултот се приближуваше.
Или таа…
се губеше.
Сакаше да викне.
Но не можеше.
И во стаклото…
се виде.
Од другата страна.
Неподвижна.
Тивка.
Со мала етикета.
Датум.
И нејзиното име.
Светлото пак се изгаси.
Кога се запали повторно…
продавницата беше празна.
Тивка.
Како ништо да не се случило.
Освен…
месарот.
Кој мирно го чистеше ножот.
И нова жена…
што штотуку влезе.
— „Извинете… сакав само да прашам за цена…“
Тој ги крена очите.
И се насмевна.