На екранот, тој сè уште седеше до мене.
Раката му се движеше бавно низ мојата коса… премногу бавно… премногу внимателно… како да допира нешто кревко што може да исчезне.
Но неговото лице…
Не беше нормално.
Насмевката… не беше топла. Не беше човечка.
Беше чудна. Растегната. Како да крие нешто длабоко и темно.
Се приближив кон екранот. Дишењето ми се скрати.
И тогаш… прошепоти.
Го засилив звукот до крај.
— „Сè повеќе личиш на неа…“
Крвта ми се заледи.
На кого?
За кого зборува?
Но немав време да размислам.
Бидејќи во тој момент… нешто се помести.
Јас.
На видеото.
Срцето ми запре.
Знаев дека спиев. Се сеќавав.
Секогаш спиев.
Но на екранот… моите прсти се затресоа.
Полека… главата ми се сврте.
Кон него.
Се оттурнав од масата.
„Не… не… ова не сум јас…“
Но беше.
Моите очи… се отворија.
И не беа исти.
Празни.
Без чувство.
Како некој друг да гледа низ мене.
Не можев да тргнам поглед.
Тој не изгледаше изненаден.
Напротив…
Како да го чекал тоа.
— „Конечно…“ прошепоти.
Конечно?
Што конечно?
На видеото, „јас“ се исправив.
Движењата ми беа чудни. Неприродни.
Како тело без душа.
Тој ја допре мојата образ.
И јас… не реагирав.
Само го гледав.
И тогаш…
се насмевнав.
Но тоа не беше моја насмевка.
Беше ладна. Празна.
Страшна.
Ја ставив раката на устата во реалноста… но тоа ништо не промени.
Екранот не лажеше.
Тој почна да зборува.
И секој збор ме уништуваше.
— „Никогаш не разбраа… дури ни татко ти…“
Се вкочанив.
Татко ми?
— „Мислеше дека може да те заштити… како што ја заштити неа… но секогаш грешеше.“
Срцето ми удри силно.
Која „таа“?
— „Иста си… истите очи… истата кревкост…“
Гласот му се тресеше… од возбуда.
— „И сега… конечно си подготвена.“
Го исклучив видеото.
Одеднаш.
Тишината беше ужасна.
Ги гледав рацете. Трепереа.
Не знаев веќе што е реално.
Таа вечер… тој дојде.
Како секогаш.
Мирен. Тивок.
Како ништо да не се случило.
Но сè беше поинаку.
Седев на креветот.
Го чекав.
Апчето стоеше на масата.
Не го земав веднаш.
Првпат… прашав:
— „Која е таа?“
Тој застана.
Ме гледаше долго.
Потоа… се насмевна.
— „Го виде, нели.“
Не беше прашање.
— „Одговори ми.“
Седна.
Точно како на видеото.
— „Пред тебе… имаше друга.“
Секој збор тежеше.
— „Живееше тука. Се смееше. Веруваше во животот.“
Се стегнав.
— „И потоа… се разболе.“
Ме пресече.
— „Како татко ти.“
Сè почна да се поврзува.
Пребрзо.
— „Се обидов да ја спасам. Имав пари. Имав можности. Но… не беше доволно.“
Во гласот му се појави нешто… скршено.
— „Затоа најдов друг начин.“
— „Каков начин?“ прошепотив.
— „Телото умира… но некои работи можат да останат.“
Студ ми помина по телото.
— „Спомени. Реакции. Дел од личноста.“
— „Не…“ реков.
— „Да.“
Се наведна кон мене.
— „Апчето не е само за спиење.“
Срцето ми лупаше.
— „Тоа е… клуч.“
— „За што?!“
— „За неа.“
Светот се сруши.
— „Сакаш да кажеш дека… таа е во мене?“
Тој кимна.
— „Секоја ноќ… малку по малку… се враќа.“
Се оттурнав.
— „Ти си луд!“
— „Не. Очаен.“
— „Ме искористи…“
— „Татко ти е жив, нели?“
Тоа ме погоди најсилно.
Беше вистина.
И токму затоа болеше повеќе.
Станав.
— „Нема повеќе апчиња.“
Тој ме гледаше мирно.
— „Мислиш дека можеш да запреш?“
Се вкочанив.
— „Што значи тоа?“
Тој се насмевна.
— „Погледни се.“
Се свртев кон огледалото.
Полека.
Многу полека.
И тогаш…
го видов тоа.
Насмевката…
не беше моја.
Очите…
исто така не.
Во нив имаше нешто друго.
Нешто што ме гледаше одвнатре.
И во тој момент сфатив нешто страшно:
Проблемот не беше само тој.
Проблемот…
бев и јас.
И таа ноќ…
за првпат…
се плашев да заспијам.