Не требаше да нуркам тој ден.
Морето не беше бурно… беше нешто полошо.
Беше премногу тивко.
Како да крие нешто.
Како да чека.
Но нешто во мене ме тераше да влезам.
Инстинкт… или грешка.
Спуштањето
Водата беше студена.
Не само ладна… туку прободувачка.
Се вовлекуваше во секој дел од телото, ги забавуваше движењата, го правеше секој чекор потежок.
Додека се спуштав, светлината исчезнуваше.
Синото се претвораше во темнина.
Потоа… во речиси црно.
Само звукот на моето дишење и срцето останаа.
И сепак…
Не бев сам.
Го чувствував тоа.
Чудна силуета
Прво мислев дека е карпа.
Нешто неподвижно, оставено таму со години… можеби векови.
Но нешто не беше во ред.
Формата.
Премногу… човечка.
Се приближив.
Полека.
Многу полека.
И тогаш… крвта ми се заледи.
Замрзнат поглед
Тоа беше човек.
Или барем… она што останало од него.
Телото му беше целосно скаменето.
Како статуа.
Секој детал беше видлив.
Стиснати раце.
Напнати прсти.
Згрчено тело.
А лицето…
Лицето му беше замрзнато во чист ужас.
Отворена уста.
Очи широко отворени.
Како да видел нешто…
пред самиот крај.
Змијата
И тогаш ја видов.
Околу неговиот врат.
Змија.
Голема.
Стегната силно.
И таа… скаменета.
Нејзиното тело цврсто го обвиткуваше човекот.
Главата ѝ беше блиску до неговото лице.
Устата полуотворена.
Како да ќе касне.
Или… веќе каснала.
Последниот момент
Сè беше таму.
Борбата.
Стравот.
Очигледната паника.
Замрзнати во еден миг.
Како морето да решило да го зачува тој момент засекогаш.
Ниту човекот.
Ниту змијата.
Нешто не е во ред
Сакав да заминам.
Сè во мене викаше да излезам на површина.
Но не можев.
Како нешто да ме задржува.
Како оваа сцена да сака да биде видена.
Невозможен детаљ
Тогаш забележав нешто.
На неговата камена кожа…
Имаше мали пукнатини.
Едвај видливи.
Но… се движеа.
Невозможното станува реалност
Се вкочанив.
Пукнатините се ширеа.
Полека.
Како каменот да оживува.
Не…
Како да се распаѓа.
Очите
И одеднаш…
Очите му се поместија.
Само малку.
Но доволно да ме види.
Стравот
Срцето ми почна силно да чука.
Тоа не беше можно.
Тој беше мртов.
Мораше да биде мртов.
Но тој поглед…
Беше жив.
Змијата се движи
Потоа… змијата.
Полека.
Престрашувачки бавно.
Главата ѝ се помести.
Вилицата затрепери.
Како нешто да се враќа.
Гласот
И тогаш… го слушнав.
Не со ушите.
Во главата.
Тивок глас.
— „Бегај…“
Бегството
Не размислував.
Само пливав нагоре.
Колку што можев побрзо.
Без да се свртам.
Површината
Кога излегов, едвај дишев.
Рацете ми се тресеа.
Но бев жив.
За разлика од тоа што го видов.
Или… мислев дека го видов.
Но вистината беше полоша
Таа ноќ не спиев.
Секогаш кога ќе ги затворев очите…
Го гледав.
И змијата.
Последниот детаљ
И тогаш сфатив нешто.
Нешто што не го забележав веднаш.
Човекот не се бореше.
Неговите раце…
Не беа на змијата.
Тие беа испружени кон мене
Како да се обидува…
Да ме предупреди.
И од тој ден…
Никогаш повеќе не нуркав.
Но понекогаш, ноќе…
Го слушам гласот.
— „Бегај…“
И знам едно.
Тоа што го видов на дното на океанот…
Не беше само случајност.
Туку предупредување.