Кога курирот заѕвони на мојата врата, мислев дека конечно ќе добијам нешто што ќе ми го разубави денот.
Беше малку по дванаесет часот напладне.
Стоев во кујната и го подготвував ручекот, додека низ куќата тивко свиреше радио. Мојот сопруг Александар веќе три дена беше надвор од градот поради службено патување. Ми кажа дека ќе остане една недела и дека ќе се врати во сабота навечер.
„Ќе ти недостигам ли?“ ме праша пред да замине.
„Само ако не ми се јавуваш доволно често“, му одговорив низ смеа.
Тогаш ме бакна во челото и излезе.
Не можев ни да замислам дека следниот пат кога ќе го видам неговото име, тоа нема да биде на екранот од мојот телефон.
Ќе биде во полициски извештај.
Кога ја отворив вратата, пред мене стоеше огромен букет.
Не огромен како оние што ги гледате во излозите.
Овој беше речиси колку мене.
Сто жолти рози.
Прецизно сто.
„За госпоѓа Елена Петровска?“ праша курирот.
„Да.“
„Потпис, ве молам.“
Го потпишав документот и го внесов букетот во дневната соба.
На прв поглед изгледаше прекрасно.
Жолтите цветови ја исполнуваа просторијата со светлина. Но немаше картичка. Немаше порака. Немаше име на испраќачот.
Само моето име и адресата.
Првата мисла што ми падна на ум беше Александар.
Сигурно тој.
Можеби ги нарачал пред да замине.
Можеби сакал да ме изненади.
Се насмевнав и веднаш го зедов телефонот.
„Букетот е прекрасен. Само што никогаш не си ми купил жолти рози. Што ти се случи?“
Испратив порака.
Поминаа пет минути.
Десет.
Петнаесет.
Ништо.
Си реков дека можеби е на состанок.
Но нешто ме натера повторно да го погледнам букетот.
И тогаш забележав нешто чудно.
На масата стоеше малата сметка што курирот ја оставил случајно под вазната.
Го прочитав името на цвеќарницата.
Датумот беше од вчера.
Времето на нарачката — 21:17.
Александар во тој момент требаше да биде во хотел на речиси триста километри оддалеченост.
Но тоа не беше најчудното.
На сметката стоеше:
100 жолти рози — испорака денес во 12:00 часот.
Ја зедов сметката и ја прочитав уште еднаш.
„Што правиш?“ си прошепотив.
Тогаш забележав дека розите не беа поставени случајно.
Беа наредени во совршен распоред.
Десет редови.
Десет цветови во секој ред.
Како некој намерно да сакал бројот сто да биде забележан.
Се насмеав нервозно.
„Елена, престани да измислуваш работи.“
Но нешто во мене веќе не беше мирно.
Се наведнав над првиот ред.
Една роза.
Две.
Три.
Почнав да ги броам.
Кога стигнав до триесет и седмата, забележав нешто црвено меѓу ливчињата.
Изгледаше како мала дамка.
Ја допрев со прстот.
Беше сува.
На следната роза немаше ништо.
На третата исто така.
Продолжив.
До шеесет и втората.
Таму повторно црвена дамка.
Потоа кај осумдесет и четвртата.
Три рози.
Три црвени ознаки.
Ми се заледија рацете.
Не знаев зошто, но одеднаш почувствував дека тие три рози се порака.
Ги извадив внимателно од аранжманот.
Под првата роза имаше мало парче хартија.
На него беше напишано:
„Не му верувај.“
Замрзнав.
Ниту дишењето не ми беше нормално.
Ја отворив втората роза.
Внатре имаше уште една порака.
„Тој не е таму каде што ти кажа.“
Срцето ми удри толку силно што почувствував болка во градите.
Третата порака беше најкратка.
Само четири зборови.
„Погледни го подрумот повторно.“
Испуштив тивок крик.
Го погледнав ходникот.
Вратата кон подрумот беше затворена.
Никогаш не сум сакала да одам таму.
Пред три месеци Александар ми кажа дека има проблем со старата брава и дека ќе ја поправи.
Не ја поправи.
Јас никогаш не прашав повторно.
Но сега не можев да престанам да мислам на таа врата.
Зедов јакна и слегов по скалите.
Во подрумот беше ладно.
Мирисаше на влага, стара хартија и дрво.
Ја запалив светилката.
Првите неколку секунди не видов ништо необично.
Старите кутии беа на место.
Алатот беше таму.
Старото огледало беше потпрено до ѕидот.
Тогаш забележав дека една кутија стои отворена.
Не се сеќавав дека сум ја отворила.
Пријдов.
Внатре имаше фотографии.
Многу фотографии.
Ја зедов првата.
На неа бев јас.
Пред осум години.
Стоев пред ресторан со чаша вино во раката.
Не се сеќавав кој ја фотографирал.
Втората фотографија беше од мене пред мојата стара работа.
Третата — пред домот на мајка ми.
Четвртата — јас како влегувам во автомобил.
Сите фотографии беа направени од далечина.
Некој ме следел.
Но зошто?
Под фотографиите имаше листови со датуми.
И имиња.
И адреси.
Некои беа мои.
Некои не ги препознавав.
Потоа најдов фотографија што ме натера да седнам на подот.
На неа беше Александар.
Но не сам.
До него стоеше жена.
Жена која никогаш претходно не сум ја видела.
Беа пред хотел.
На фотографијата стоеше датум од пред две години.
Ја превртев.
На задната страна пишуваше:
„Трет обид.“
Почнав да треперам.
Тогаш слушнав звук.
Чекори над мене.
Некој беше во куќата.
Го згаснав светлото.
Стоев неподвижно.
Чекорите се приближуваа кон скалите.
Еден.
Два.
Три.
Се слушна крцкање на подот.
Некој слезе.
Го задржав здивот.
Но човекот не влезе во подрумот.
По неколку секунди повторно се слушнаа чекори нагоре.
Вратата се затвори.
Чекав уште една минута.
Потоа се качив.
Куќата беше празна.
Но на масата во дневната соба лежеше нешто што претходно го немаше.
Мојот телефон.
Го оставив долу во подрумот.
Никој освен мене не знаеше каде е.
Го земав.
Имаше една нова порака.
Од непознат број.
„Сега веќе знаеш дека тој те лаже.“
Следната порака пристигна веднаш.
„Но сè уште не знаеш зошто.“
Ми се заврте во главата.
„Кој си?“ напишав.
Одговорот стигна по неколку секунди.
„Некој што ти ја должи вистината.“
Потоа уште една порака.
„Не оди во полиција. Уште не.“
Тоа беше моментот кога решив дека токму тоа ќе го направам.
Се јавив во полиција.
Кажав сè.
За розите.
За фотографиите.
За пораките.
За Александар.
Полицајците пристигнаа за дваесет минути.
Еден од нив ги разгледа фотографиите, а потоа ме погледна.
„Госпоѓо Петровска, дали вашиот сопруг некогаш ви кажал дека има брат?“
Се намуртив.
„Нема брат.“
Полицаецот молчеше.
„Зошто прашувате?“
Тој ја извади една фотографија од папката.
На неа беше човек кој неверојатно личеше на Александар.
Но не беше Александар.
„Ова е неговиот постар брат, Марко.“
Почувствував дека ми се одзема силата.
„Тоа е невозможно.“
„Марко Петровски е официјално мртов веќе дванаесет години.“
Погледнав во фотографијата.
„Официјално?“
Полицаецот не одговори веднаш.
Потоа рече:
„Никогаш не е пронајдено неговото тело.“
Тогаш сè се смени.
Следните два часа полицијата ја пребаруваше куќата.
Во една од кутиите најдоа стар лаптоп.
Беше заклучен со лозинка.
Но на дното имаше белешка.
Само една реченица:
„Датумот на свадбата.“
Полицаецот го внесе датумот.
Лаптопот се отвори.
Имаше само една папка.
Нејзиното име беше:
ЕЛЕНА — ВИСТИНАТА
Во неа имаше десетици документи.
И видео.
Го пуштивме.
На екранот се појави Александар.
Седеше во темна соба.
Изгледаше уморно.
И исплашено.
„Елена, ако го гледаш ова, значи дека не успеав да се вратам дома.“
Почнав да плачам.
„Ми се закануваа со години. Не поради нешто што сум направил. Туку поради нешто што сум го видел.“
Снимката продолжи.
„Пред дванаесет години, мојот брат Марко исчезна. Сите мислеа дека е мртов. Но пред две години добив доказ дека е жив.“
Полицаецот до мене се исправи.
Александар продолжи:
„Марко не исчезна сам. Тој знаеше кој стои зад една мрежа што со години исчезнува луѓе, менува идентитети и купува молчење. Кога се обиде да зборува, беше принуден да исчезне.“
Го ставив дланката на устата.
„Јас се обидов да го најдам.“
Снимката запре за момент.
Потоа Александар кажа:
„И најдов.“
На екранот се појави фотографија.
Ја препознав жената од фотографијата во подрумот.
Но сега знаев која е.
Беше мајка ми.
Ми се стемни пред очите.
„Не…“
Полицаецот ме погледна.
„Госпоѓо Петровска…“
„Тоа е мајка ми.“
Собата стана тивка.
Тогаш телефонот заѕвони.
Непознат број.
Се јавив.
На другата страна слушнав машки глас.
„Елена.“
„Кој сте?“
„Некој што чекаше осум години да ти ја каже вистината.“
„Каде е мојот сопруг?“
Кратка тишина.
Потоа гласот рече:
„Твојот сопруг е жив.“
Ми се пресече здивот.
„Каде е?“
„Во куќата.“
Го погледнав полицаецот.
„Што значи тоа?“
Гласот продолжи:
„Под тебе.“
Сите во собата замолкнаа.
Полицајците веднаш се спуштија во подрумот.
По неколку минути слушнавме удар.
Потоа извикаа:
„Имаме човек!“
Се стрчав по скалите.
Во задниот дел од подрумот, зад лажен ѕид, имаше мала скриена просторија.
А таму…
Беше Александар.
Жив.
Повреден.
Со врзани раце.
Но кога ме виде, не се насмевна.
Само ја спушти главата.
„Елена…“
„Што се случи?“
Тој заплака.
„Извини.“
„За што?“
„Розите.“
„Ти ли ги испрати?“
Одмавна со главата.
„Не.“
Тогаш сфатив.
Сто жолти рози.
Сто.
Не биле љубовен подарок.
Не биле закана.
Биле начин некој да ми покаже дека секоја една роза претставува еден доказ.
Сто докази.
Сто луѓе.
Сто животи што некој се обидел да ги избрише.
Но остануваше едно прашање.
Кој ги испратил?
Неколку часа подоцна полицијата ми кажа дека во цвеќарницата нарачката била направена со готовина.
Камерите покажале жена со капа и шал.
Не ѝ се гледало лицето.
Но кога полицаецот ја пушти снимката повторно, забележав нешто.
Начинот на кој стоеше.
Движењето на рацете.
Малото навалување на главата.
Ја препознав.
„Не…“
„Што е?“
Ја погледнав снимката.
„Тоа е мојата мајка.“
Но мајка ми беше мртва шест години.
Три недели подоцна ја добив последната порака.
Немаше број.
Само фотографија.
На фотографијата беше мајка ми.
Жива.
Стоеше пред непозната куќа.
Во рацете држеше жолта роза.
Под фотографијата пишуваше:
„Остана уште една роза, Елена.“
А потоа пристигна последната реченица:
„И таа е за тебе.“
Оттогаш никогаш повеќе не добив цвеќе.
Но секоја година, на истиот ден, точно во 12:00 часот, пред мојата врата се појавува една единствена жолта роза.
Без картичка.
Без име.
Без објаснување.
И секој пат, на стеблото има мала црвена ознака.
Првата година беше бројот 99.
Втората година — 98.
Минатата година — 97.
Утре повторно е 12:00 часот.
А јас веќе знам што ќе стои пред мојата врата.
Розата со број 96.
И овојпат нема да повикам полиција.
Ќе ја следам личноста што ќе ја остави.
Затоа што конечно разбрав нешто многу полошо од фактот дека мајка ми можеби е жива.
Сто жолти рози не беа предупредување.
Беа одбројување.
А јас сè уште не знам што ќе се случи кога бројот ќе стигне до нула.