Полицискиот службеник што ја држеше доматата во рака остана неподвижен неколку секунди, гледајќи во дрвената гајба како да му враќа поглед. Неговиот колега трепна збунето.
— „Што зборуваш? Апсење? За зеленчук?“
Но другиот веќе не изгледаше несигурно.
Неговиот поглед се стесни.
— „Погледни подобро.“
Старицата направи мал чекор назад.
Нејзините раце се тресеа, но нејзиниот израз се обидуваше да остане смирен. Премногу смирен.
— „Деца мои… јас само продавам… немам ништо лошо…“
Но полицаецот веќе клекна.
Полека, внимателно, почна да ги трга доматите на страна.
Потоа морковите.
Потоа краставиците.
И тогаш…
замолкна.
Неговото лице се промени.
Веднаш.
— „Ова не е нормално…“
Неговиот колега се наведна покрај него.
И во следната секунда и неговото лице се замрзна.
Под зеленчукот имаше нешто друго.
Скриен слој.
Двојно дно.
И внатре…
пакети.
Правоаголни, завиткани во сив пластичен материјал без никакви ознаки.
Тишината се згусна.
Полицаецот полека се исправи.
— „Ова ли ти се ‘домати’…?“
Старицата одеднаш се повлече.
— „Тоа не е мое… јас не знам ништо… ве молам…“
Но нејзиниот глас се кршеше.
И токму тоа ја издаваше.
Неговиот колега внимателно се наведна повторно.
— „Колку време продаваш овде?“
— „Неколку недели… за лекови… за мојот син…“
Тишина.
Но веќе не беше тишина на сожалување.
Беше тишина на сомнеж.
Полицаецот го извади ножот за ракавици.
— „Покажи уште еднаш што има тука.“
И тогаш…
од еден морков падна мал метален предмет.
Полицаецот се вкочани.
— „Тракер…“
Неговиот глас стана ладен.
— „Апсење веднаш.“
Неговиот колега се сврте шокиран.
— „Чекај… за една старица и зеленчук?!“
Но пред да заврши…
забележа нешто.
Старицата повеќе не изгледаше исплашено.
Не плачеше.
Не се тресеше.
Само гледаше.
Како да знае дека ова ќе се случи.
— „Не требаше да ја отворите гајбата…“ рече тивко.
Полицајците замрзнаа.
— „Што рече?“
Таа полека ја стави раката врз дрвената кутија.
— „Ова не се зеленчуци. И не е продажба.“
Тишина.
— „Тогаш што е?“ праша еден од нив.
Старицата благо ја навали главата.
— „Сигнал.“
Во тој момент, радиото на полицаецот испушти краток шум.
И замолкна.
— „Центар, слушате ли?…“ рече тој.
Ништо.
Само мртва тишина.
Ниту сигнал.
Ниту врска.
Другиот полицаец го извади телефонот.
— „Немаме мрежа…“
И тогаш…
се слушнаа чекори.
На почетокот еден.
Потоа повеќе.
Потоа премногу.
Но не доаѓаа од една насока.
Доаѓаа од сите страни.
Од уличките.
Од зградите.
Од темнините помеѓу светилките.
Луѓе.
Силуети.
Тивки.
Непознати.
Како да биле таму цело време… само невидливи.
Старицата направи чекор назад.
— „Дојдовте во погрешно време…“
Полицаецот го извади пиштолот.
— „Стој! Никој да не мрда!“
Но никој не реагираше.
Сенките продолжија да се приближуваат.
А во гајбата…
пакетите почнаа слабо да светат.
Како пулс.
Како срце.
Другиот полицаец прошепоти:
— „Ова не е продажба…“
Старицата тивко одговори:
— „Ова е испорака.“
И во следната секунда…
целата улица се затемни.