Ана стоеше неподвижно, со прстите затегнати околу прстенот.
Не го пушташе.
Не затоа што сакаше да го задржи…
Туку затоа што не можеше да го испушти.
Металот беше чудно ладен. Премногу ладен. Како да не припаѓа на овој свет, туку како да бил извлечен од нешто подлабоко, постудено, постаро од самата смрт.
Светлото над неа трепереше повторно.
Еднаш.
Потоа уште еднаш.
И тишината почна да „дише“.
Ана се повлече еден чекор назад, не тргајќи го погледот од празниот носач. Местото каде што пред неколку секунди стоеше човекот… беше празно. Премногу празно. Дури и чаршафот не изгледаше како да е допрен.
„Не… не, ова не е можно…“ прошепоти таа.
Но нејзиниот глас звучеше туѓо. Скршено.
Зад неа, вратата од мртовечницата се затвори сама од себе.
КЛИК.
Ана се сврте нагло.
Заклучено.
Не можеше да дише.
Се врати погледот кон раката.
Прстенот.
И тогаш го слушна.
Тивок звук.
Како шепот… директно до увото.
„Сега ти ме носиш…“
Ана го испушти воздухот нагло и го фрли прстенот на металната маса.
Звукот од ударот одекна како удар во празна сала.
Но прстенот…
Не се помрдна.
Не се тркала.
Само остана таму.
Како да „избрал“ место.
Светлото над неа повторно згасна на секунда.
И кога се врати…
Тој повторно беше на нејзината рака.
Ана извика.
Овој пат навистина.
Гласот и се скрши од паника.
Го тресеше зглобот, обидувајќи се да го симне.
Но прстенот не се лизгаше.
Како да пораснал на кожата.
Како да станал дел од неа.
И тогаш, вратата зад неа полека почна да се отвора.
Полека.
Без звук.
Ана се сврте, срцето и удри толку силно што мислеше дека ќе се сруши.
Во вратата немаше никој.
Но во ходникот…
Стоеше сенка.
Висока.
Неподвижна.
Без лице.
Само форма на човек.
И покрај тоа што немаше очи, Ана почувствува дека ја гледа.
Прстенот на нејзината рака почна да пулсира.
Како срце.
Еднаш.
Потоа двапати.
А сенката направи чекор напред.
Ана се повлече назад, се сопна на металната маса и падна.
И тогаш го слушна гласот повторно.
Но овој пат не доаѓаше однадвор.
Туку од самата неа.
„Ти ме зеде… сега јас те носам тебе.“
Светлата експлодираа во бела светлина.
И сè исчезна.
Неколку часа подоцна, кога колегите ја отворија мртовечницата, не најдоа ништо необично.
Само празна просторија.
И еден единствен прстен на подот.
Ладен.
Совршено чист.
Но кога еден од докторите го подигна…
за секунда му се виде нешто невозможно.
Во металот…
како да се одрази лице што не припаѓаше таму.