Молњата ја осветли просторијата за дел од секунда.
И токму тогаш…
ја видоа силуетата.
Седејќи во инвалидска количка.
На среде дневната соба.
Како да никогаш не паднал.
Како да никогаш не умрел.
Жената почувствува како воздухот ѝ се блокира во грлото.
— Не… тоа не е можно…
Нејзиниот љубовник направи чекор назад.
— Ова е некоја шега…
Но никој не се смееше.
Човекот во количката ги гледаше мирно.
Премногу мирно.
Лицето му беше бледо, облеано со траги од крв и кал.
Облеката искината.
Но очите…
очите беа живи.
И студени.
Количката полека се придвижи.
КРРРР…
Звукот на тркалата по дрвениот под беше полош од секој крик.
Жената почна да се повлекува.
— Ти… ти си мртов…
Човекот благо ја навали главата.
— Така требаше да биде.
Пауза.
Потоа тивко продолжи:
— Но заборавивте една работа.
Тишина.
Љубовникот проголта суво.
— Што… што заборавивме?
Човекот ги спушти очите за миг кон своите раце.
Потоа повторно ги крена.
— Дека некои луѓе учат да преживуваат дури и кога ќе им го одземете сè.
Жената почувствува како ѝ се тресат нозете.
— Ние… ние мислевме дека…
— Дека нема да преживеам пад од таа висина? — ја прекина тој мирно.
Молк.
Надвор, гром удри толку силно што прозорците затреперија.
Во собата воздухот стана густ, речиси неподнослив.
Тогаш човекот полека ја подигна раката.
И покажа кон нив.
— Се договоривте за сè, нели?
Жената се вкочани.
— Што…
— Осигурување. Куќа. Пари. — неговиот глас остана рамномерен. — Сè беше поделено уште пред да паднам.
Љубовникот нервозно се насмевна.
— Не знам за што зборуваш…
Но човекот во количката благо се насмевна.
И таа насмевка беше најстрашното нешто во собата.
— Знаеш.
Пауза.
— Затоа што јас ве слушав.
Жената почувствува како крвта ѝ се заледува.
— Тоа е невозможно…
Човекот полека се придвижи нанапред.
Количката заѕвечка.
КРРР…
— Кога ме турнавте, не паднав директно.
Нивните лица се вкочанија.
— Заглавив меѓу карпите.
Тишина.
— И од таму… ве слушав како зборувате.
Љубовникот се обиде да направи чекор кон вратата.
— Ние не направивме ништо…
Но човекот ја крена раката.
И тој застана.
Како да нешто невидливо го запре.
Жената почна да плаче, овојпат вистински.
— Те молам… тоа беше несреќа…
Човекот ја гледаше долго.
Премногу долго.
Потоа тивко рече:
— Несреќа не звучи како план, Елена.
Таа се вкочани.
— Не го кажувај моето име…
— Го знам сè, — одговори тој мирно. — Сè што планиравте. Секоја реченица.
Љубовникот нагло викна:
— Тој лаже! Не може ништо да докаже!
Но човекот само го погледна.
И одеднаш…
на масата зад нив се вклучи лаптоп.
Екран.
Снимка.
Гласови.
Нивните гласови.
Жената извика.
— Како… како го доби тоа?!
Човекот благо се наведна нанапред.
— Мојот пад не беше крајот.
Пауза.
— Беше почеток.
Надвор гром повторно удри.
Собата се затемни.
И во таа темнина…
количката повторно се придвижи.
Поблиску.
Поблиску.
Жената се повлече до ѕидот.
— Те молам… ќе ти дадеме сè…
Човекот ја погледна.
И тивко рече:
— Веќе земав сè што ми е потребно.
Пауза.
— Вистината.
И тогаш…
светлата во куќата изгаснаа.