— Слушај… сакам да ти помогнам. Ќе погледнеме полека, добро? Нема никој тука. Сè ќе биде мирно.
Момчето молчеше.
Рамената му беа напнати, а прстите силно стегнати околу капчето, како тоа да беше единственото нешто што го штити.
По неколку секунди, тивко прошепоти:
— Не можам… тато ми рече да не го вадам… Ако го тргнам… ќе биде полошо.
Овие зборови ја погодија Софија посилно отколку што очекуваше.
Не само поради стравот во неговиот глас.
Туку поради тоа што го навестуваа.
Таа длабоко вдиша.
— Сега те боли, — рече внимателно. — Јас сум тука за да ти помогнам. Нема да те повредам… ти ветувам.
Момчето ги затвори очите.
Прстите му се стегнаа уште посилно.
Како да се бори со нешто во себе.
Страв.
Или навика да молчи.
Или двете.
Софија за момент ги затвори очите, за да се смири. Потоа стави ракавици, движењата ѝ беа бавни и сигурни.
— Не си направил ништо лошо, — продолжи тивко. — Ќе направиме сè внимателно.
Мал знак со главата.
Едвај забележлив.
Но доволен.
Софија полека ги приближи рацете.
Внимателно го допре капчето.
Момчето затрепери.
Но не се спротивстави.
Со голема внимателност, таа го тргна.
И тоа што го виде…
ѝ го пресече здивот.
Под капчето…
немаше само мала повреда.
Имаше траги.
Црвени.
Нерамни.
Некои стари.
Други свежи.
Како нешто силно да притискало.
Предолго.
Претесно.
Кожата беше иритирана.
На некои места… воспалена.
Софија почувствува како срцето ѝ се стега.
Ова не беше случајно.
Ова се повторувало.
Контролирано.
Таа остана неподвижна неколку секунди.
Потоа се натера да дише.
Затоа што момчето…
сега ја гледаше.
Очите му беа полни со страв.
— Многу ли е лошо? — праша тивко.
Софија ја проголта грутката во грлото.
Гнев.
Болка.
Страв.
— Ќе биде во ред, — рече нежно.
Иако гласот ѝ малку затрепери.
Внимателно стави газа.
— Те боли ли кога допирам тука? — праша.
Тој кимна.
— И… ова често се случува?
Тишина.
Потоа едвај чуен одговор:
— Кога тато… е лут.
Светот како да застана.
Софија почувствува студ како ѝ минува низ телото.
Сфати сè.
Не беа потребни повеќе зборови.
Таа нежно ја стави раката на неговото рамо.
— Многу си храбар што ми дозволи да погледнам.
Тој не одговори.
Но очите му… се сменија малку.
Како за првпат…
некој навистина да го слуша.
Софија полека се исправи.
Срцето ѝ чукаше силно.
Погледна кон вратата.
Потоа кон телефонот.
Секоја секунда беше важна.
Но пред сè…
се сврте кон него.
— Ќе останеш тука со мене, добро? Ти си безбеден.
Тој кимна.
Во тој мал гест…
имаше нешто кревко.
Нешто што сè уште можеше да се спаси.
Софија го зема телефонот.
Рацете ѝ малку се тресеа.
Но гласот…
кога зборуваше…
беше цврст.
Затоа што знаеше една работа.
Овој момент…
ќе промени сè.
Не само за неа.
Туку за него.
И понекогаш…
доволно е некој да види…
за тишината конечно да престане.