Ниту еден збор.
Ниту едно објаснување.
Само еден поглед… и разбравме.
Дождот удираше по прозорците како да сака да го удави светот околу нас. Сè беше сиво, тешко… како воздухот да станал премногу густ за дишење.
— Сигурна ли си? — прошепотив.
Ема ги затвори очите за момент. Кога повторно ги отвори… нешто во неа беше променето.
Не беше веќе само страв.
Беше умор.
Длабок, стар умор… кој не се лечи со спиење.
— Не можам повеќе вака, — рече тивко.
И токму тоа ме исплаши најмногу.
Кога човек престанува да се плаши… значи веќе е скршен.
Станав.
— Тогаш, вечерва… завршува.
Се пресоблековме.
Нејзините движења беа празни, механички. Моите — прецизни, контролирани.
Ја знаев Ема подобро од било кој. Како оди. Како зборува. Како молчи.
А него…
Никогаш не сум го сакала.
Имаше нешто во неговиот поглед. Ладно. Тешко. Контролирачко.
Но никогаш не мислев дека е до таму.
— Пие ли? — прашав.
— Понекогаш… — рече. Потоа додаде:
— Но најлошо е кога е трезен.
Тишина.
И јас разбрав.
Ова не беше случајност.
Ова беше избор.
Патот до неговата куќа беше долг.
Дождот ги замаглуваше светлата. Сè изгледаше нереално.
Но јас бев сосема присутна.
Ладна.
Собрана.
Кога стигнав, седев неколку секунди во колата.
Дишев.
Вечерва не бев сестра.
Вечерва… бев нешто друго.
Влегов.
Куќата беше темна. Тешка.
Мирис на алкохол.
И тогаш…
Неговиот глас.
— Каде беше?
Смирен.
Премногу смирен.
— Ми требаше воздух, — одговорив, точно како Ема.
Тишина.
Чекори.
Се појави во вратата.
Голем. Тежок. Очите темни… внимателни.
Ме гледаше.
Како да мери.
— Мислиш дека можеш да исчезнуваш кога сакаш?
Не одговорив.
Само го гледав.
Право во очи.
Не се повлеков.
И тогаш…
Нешто се смени.
Малку.
Но доволно.
Се приближи.
Премногу блиску.
— Кога ти зборувам, одговарај.
Раката му се крена.
Автоматски.
Навика.
Но овојпат…
Ја фатив.
Силно.
Многу силно.
Тој се вкочани.
Изненаден.
— Направи грешка, — реков тивко.
Ова не беше гласот на Ема.
Не целосно.
Тој го почувствува тоа.
— Што ти е? — праша.
Се доближив уште повеќе.
— Ми е доста.
Тишина.
Тешка.
Задушувачка.
— Што играш? — праша остро.
Се насмевнав.
Бавно.
— Твојата игра.
И го оттурнав.
Не беше силата важна.
Беше шокот.
Првпат… не беше во контрола.
И тоа го исплаши.
Следните минути беа напнати.
Нестабилни.
Како нешто да ќе експлодира секоја секунда.
Ме гледаше поинаку сега.
Со сомнеж.
Со лутина.
Но и со нешто ново…
Страв.
— Не си нормална вечерва.
Се наведнав малку.
— Не.
Пауза.
— Вечерва… сум како тебе.
Овие зборови го погодија.
Го видов моментот кога нешто во него се скрши.
Не целосно.
Но доволно.
Подоцна…
Кога сè ескалираше…
Кога соседите почнаа да тропаат по ѕидовите…
Кога сирените се слушнаа во далечина…
За него беше доцна.
Но за Ема…
Тоа беше почеток.
Не одмазда.
Туку крај.
Кога се вратив дома, таа ме чекаше.
На истото место.
Со ладниот чај во рацете.
Ме погледна.
Барајќи одговор.
Седнав до неа.
И реков:
— Заврши.
Рамената ѝ затреперија.
И почна да плаче.
Но не од болка.
Овојпат…
Од олеснување.
Денес знам една работа.
Не секогаш можеш да бегаш.
Не секогаш можеш да простиш.
Но понекогаш…
Мораш да го прекинеш кругот.
Дури и ако тоа значи…
Барем за една ноќ…
Да станеш некој друг.