Во воздухот сè уште се чувствуваше остар мирис на чад, помешан со влажниот здив на дождот. Гробиштата повторно потонаа во тишина — но ова веќе не беше обична тишина. Беше тешка, задушлива, како да криеше нешто недоизговорено.
Белиот ковчег… сега беше делумно поцрнет.
Мајката на девојчето едвај стоеше на нозе. Две жени ја држеа за рацете додека таа гледаше во ковчегот со празен, изгубен поглед. Усните ѝ се движеа, но зборови не излегуваа.
— „Ова… не може да биде вистина…“ прошепоти некој во толпата.
Таткото не кажа ништо. Стоеше неподвижно, со вкочанет поглед вперен во ковчегот, како да очекуваше објаснување од самата тишина.
Свештеникот направи чекор назад, видно вознемирен.
— „Можеби… некаква реакција…“ рече тивко, но гласот му звучеше несигурно. „Понекогаш… се случуваат необјасниви работи.“
Но никој не му поверува.
Пожарникарите пристигнаа брзо. Го прегледаа ковчегот, цвеќињата, играчките. Секој детал беше важен.
И тогаш — еден од нив застана.
Се наведна и внимателно извади нешто од внатрешноста.
Мал предмет. Полустопен.
— „Кој го ставил ова тука?“ праша строго.
Молк.
Погледите се сретнуваа, збунети, исплашени.
Таткото се намурти.
— „Што е тоа?“ праша со тивок, но напнат глас.
— „Изгледа како уред што може да предизвика искра… или топлина,“ одговори пожарникарот. „Ова не е случајно.“
Низ толпата помина студен бран.
Ова не беше несреќа.
Некој го направил тоа намерно.
Но зошто?
Одговорот почна да се појавува подоцна.
Кога ги испрашуваа присутните, неколкумина споменаа ист детал: ден пред погребот, непозната жена била видена покрај ковчегот. Не зборувала со никого. Само оставила нешто… и си заминала.
Никој не се посомневал.
Кој би очекувал нешто такво на вакво место?
Но тоа не беше сè.
Кога ги прегледаа работите на девојчето, открија нешто уште повознемирувачко.
Мал дневник.
Скриен под креветот.
Во него имаше цртежи… и реченици.
На прв поглед — детски, невини.
Но некои се повторуваа:
„Една жена ме гледа кога спијам.“
„Ми рече да не кажувам никому.“
„Ќе дојде повторно.“
Кога мајката ги прочита овие зборови, повторно се скрши.
— „Зошто не ни кажа…“ прошепоти низ солзи.
Таткото почувствува како нешто студено му се шири низ градите.
Сфати дека нивната ќерка можеби поминала низ нешто… што тие никогаш не го забележале.
И дека она што се случи на гробиштата беше само почеток.
Во деновите што следеа, полицијата започна истрага.
Но жената… никогаш не беше пронајдена.
Како да не постоела.
И сепак…
Некои тврдеа дека ја виделе повторно.
Близу гробиштата.
Секогаш во црно.
Секогаш тивка.
Како да чека нешто… што сè уште не е завршено.