Таа потрча како и секогаш — полна со живот, полна со радост, со таа непресушна енергија што секогаш ме освојуваше. Но овој пат, Луна не се врати.

Срцето ѝ престана да чука. Мојето, пак, се скрши заедно со него.

Не беше само куче. Не беше само другар. Таа беше мојата сенка, мојата утеха, моето диво мало чудо што ме следеше низ секоја моја радост и секој мој страв.

Во тивките ноќи, кога светот спиеше, Луна ми беше светилка.
Во гласните бури, кога ветровите ми носеа страв, таа беше мојот штит.
Секогаш до мене, секогаш со мене.

Моја партнерка во сè — од најмалите несташлуци до најголемата магија што може да ја носи едно живо суштество.

Сега поводникот виси неподвижно на куќниот ѕид, а куќата — тивка како никогаш досега. Секој звук што некогаш го правеше Луна, секој трчлив чекор, сега е само меморија.

Ја гледам нејзината омилена играчка, малата топка која секогаш ја фрлавме, и чувствувам празнина што зборови не можат да ја опишат.

Спиј добро, Луна.

Беше мојот најголем подарок.
Мојот најверен пријател.
Мојот мал свет на четири шепи.

Ќе живееш во секој отчукување на моето срце, во секој шепот на ветрот, во секој момент на тишина што некогаш го исполнуваше со твојата присутност.

Засекогаш мое богатство. Засекогаш дел од мене.