Телото ми беше слабо. Болката не исчезнуваше. Главата ми беше тешка, како да сум меѓу сон и јаве.
Само што се породив.
Сè уште не можев да поверувам дека држам нов живот во рацете.
И тогаш…
вратата нагло се отвори.
Мојата ќерка влета внатре.
Задишана. Бледа. Очите ѝ беа широко отворени — полни со страв што никогаш претходно не сум го видела кај неа.
— „Мамо! Мора да си одиме… веднаш!“
Гласот ѝ се тресеше.
— „Што зборуваш… смири се…“
Се обидов да ја смирам, мислејќи дека паничи.
Но таа само ја оттурна раката.
— „Не, не разбираш! Погледни го ова!“
Ми подаде парче хартија.
Рацете ѝ се тресеа толку многу што едвај го држеше.
Го зедов.
Без многу да размислувам.
Но штом почнав да читам…
сè во мене се заледи.
„Не останувајте тука.
Тие не се тоа што велат дека се.
Бебето не е безбедно.
Соба 312. Полноќ.“
Срцето ми застана.
Дишењето ми се скрати.
— „Кој ти го даде ова?“ прошепотив.
Таа одмавна со главата.
— „Не знам… беше под вратата… никој немаше во ходникот… мамо, ме плаши…“
Тишина.
Тешка.
Притискаше.
Го погледнав креветчето.
Бебето спиеше.
Мирно.
Премногу мирно.
И тогаш… нешто ми текна.
Медицинската сестра.
Влезе порано без да тропне.
Се насмевна.
Но таа насмевка… не беше топла.
Го гледаше бебето.
Предолго.
— „Совршено е…“ рече.
Но тоа не звучеше како радост.
Повеќе како… проценка.
И тогаш шепна нешто.
Тивко.
Тогаш не разбрав.
Сега… ми се врати.
— „Секогаш се помирни… на почеток…“
Студ ми помина низ телото.
— „Одиме.“
Станав.
Со болка.
Со напор.
Секое движење болеше.
Но останувањето беше пострашно.
Го земав бебето.
Топло.
Живо.
Но нешто во мене викаше дека немаме време.
Ја отворивме вратата.
Ходникот беше празен.
Премногу празен.
Нема гласови.
Нема чекори.
Само… тишина.
— „Ова не е нормално…“ прошепоти ќерка ми.
Кимнав.
Почнавме да одиме.
Полека.
Секое светло трепкаше.
Секоја врата изгледаше како да нè гледа.
И тогаш…
звук.
Зад нас.
Клик.
Вратата од соба 312.
Се отвори.
Се вкочанивме.
— „Не се врти…“ прошепотив.
Но беше доцна.
Таа веќе погледна.
И извика.
Се свртев.
И тогаш го видов.
Собата…
не беше празна.
Креветот беше полн.
Но не со една личност.
Со повеќе.
Натрупани.
Неподвижни.
Луѓе.
Со болнички нараквици.
И сите…
имаа отворени очи.
Гледаа во нас.
Устите им се движеа.
Без звук.
Освен еден шепот:
— „Предоцна…“
Светлата затреперија.
И зад нас…
чекори.
Многу чекори.
Како целиот болнички кат да оживеал.
Почнавме да трчаме.
Болката ми го кинеше телото.
Но не можев да застанам.
— „Мамо! Доаѓаат!“
Не се свртев.
Но ги слушав.
Се приближуваа.
Стигнавме до аголот.
И таму…
таа.
Сестрата.
Стоеше.
Не се движеше.
Само гледаше.
И се насмевнуваше.
— „Не треба да сте на нозе…“
Гласот ѝ беше премногу мирен.
— „Сè уште ви треба одмор…“
Направи чекор.
Потоа уште еден.
И тогаш ги видов очите.
Празни.
Целосно празни.
— „Дајте ми го бебето…“
Го стегнав.
— „Не.“
Таа застана.
Ја наклони главата.
Како да слуша нешто што ние не можеме.
— „Велат… време е.“
Подот затрепери.
Ѕидовите заѕвечкаа.
И сите врати…
се отворија.
Во исто време.
И тоа што излезе…
не беше човечко.
Почнавме да трчаме.
Кон излезот.
Кон светлината.
Вистинската светлина.
Не чувствував ништо.
Само страв.
Ја преминавме вратата.
И сè…
застана.
Тишина.
Ноќ.
Ладен воздух.
Бевме надвор.
Паднав на колена.
Бебето плачеше.
Ќерка ми плачеше.
А јас…
не можев да престанам да се тресам.
Погледнавме назад.
Болницата.
Мирна.
Нормална.
Како ништо да не се случило.
Но нешто беше поинаку.
На третиот кат.
Соба 312.
Некој стоеше на прозорецот.
И држеше…
друго бебе.
Истото.
Совршено исто.
И не плачеше.
Се смееше.
А во неговите очи…
имаше нешто…
што не треба да постои.
И тогаш сфатив нешто страшно:
Избегавме…
но можеби…
не го зедов вистинското бебе.
И зад нас…
вратата од болницата…
се затвори сама.