И времето — се скрши.
Стоев пред старата фотографија, пожолтена по рабовите, со ситни пукнатини како лузни од минатото.
Рацете ми трепереа.
Не знам зошто.
Но чувствував…
дека ова не е само спомен.
Ова е нешто повеќе.
„Гледаш?“ рече глас зад мене.
Се свртев.
Беше татко ми.
Стоеше на прагот, потпрен на рамката од вратата, со чуден израз на лицето.
Не насмевка.
Не тага.
Нешто помеѓу.
„Само стара фотографија…“ реков.
Но гласот не ми звучеше убедливо.
Тој се насмевна тивко.
„Ако беше само тоа… немаше да те гледам така.“
„Како?“
„Како да слушаш нешто што јас не можам да го слушнам.“
Тишина.
Погледнав повторно во фотографијата.
Улица.
Деца.
Сонце.
И…
касетофон.
Стар, црн касетофон со големи копчиња.
Од тие што мораше да ги притиснеш силно за да „кликнат“.
И одеднаш…
го слушнав.
Музика.
Тивка.
Далечна.
Но реална.
„Тато…“ прошепотив.
„Да?“
„Го слушаш тоа?“
Тој ме погледна сериозно.
„Што?“
Срцето ми забрза.
„Музиката… од касетофонот…“
Тишина.
Долга.
Непријатна.
„Сине…“ рече тивко.
„Тој касетофон не работи веќе 30 години.“
Крвта ми се заледи.
Повторно погледнав.
Децата на фотографијата…
не беа статични.
Се движеа.
Едно момче трчаше.
Девојче се смееше.
Некоj го вртеше касетофонот.
„Не… ова не е можно…“
„Што гледаш?“ праша татко ми.
Не одговорив.
Не можев.
Затоа што тогаш…
го видов.
Момче.
Стоеше малку на страна.
Не играше со другите.
Само гледаше.
Директно во мене.
„Кој е тој?“ прошепотив.
Татко ми пријде.
Погледна.
И замрзна.
„Тоа… не може да биде…“
„Кој е?“ повторив.
Тој ја стави раката на масата.
За да не падне.
„Тоа сум јас.“
Светот запре.
„Што?!“
„Оваа фотографија…“ продолжи со тежок глас, „е направена во 1987.“
Погледнав повторно.
Момчето…
истите очи.
Истиот поглед.
„Но… зошто гледа… вака?“ прашав.
Татко ми не одговори веднаш.
„Затоа што… тој ден…“
Застана.
Длабоко вдиша.
„Тој ден… нешто се случи.“
Собата се исполни со тежина.
„Какво нешто?“ прашав.
Тој седна.
Полека.
Како да седнува под тежина од години.
„Игравме на улица… како и секој ден.“
Неговите очи не беа тука повеќе.
Беа таму.
Во минатото.
„Имавме касетофон. Слушавме музика. Се смеевме.“
Се насмевна кратко.
Потоа — насмевката исчезна.
„И тогаш… дојде човек.“
Срцето ми удри силно.
„Каков човек?“
„Никој не го знаеше.“
Тишина.
„Само стоеше… на крајот од улицата.“
Погледнав повторно во фотографијата.
И тогаш…
го видов.
Во сенка.
Зад дрво.
Фигура.
„Тој?“ прошепотив.
Татко ми затвори очи.
„Да.“
„Што направи?“
Тишина.
„Ништо… на почеток.“
Срцето ми чукаше побрзо.
„Само гледаше.“
Како во фотографијата.
„И потоа?“ прашав.
Гласот му се скрши.
„Едно од децата… исчезна.“
Воздухот исчезна од собата.
„Како… исчезна?“
„Само… го немаше.“
„Без звук?“
„Без ништо.“
Тишина.
„Кој беше?“ прашав.
Тој ме погледна.
Со очи полни со нешто што никогаш не сум го видел.
Страв.
Вистински страв.
„Мојот најдобар пријател.“
Се приближив до фотографијата.
Поблиску.
Поблиску.
Броев деца.
Едно…
два…
три…
„Тато…“
„Да?“
„Тука има… помалку деца отколку што опиша.“
Тој не одговори.
Полека…
фотографијата почна да се менува.
Уште едно дете…
исчезна.
„НЕ!“ извикав.
Татко ми скокна.
„Што се случува?!“
„Тие… исчезнуваат!“
Тој погледна.
И лицето му побледе.
„Не… не повторно…“
„Што значи тоа?!“
Тој ме фати за рамениците.
Силно.
„Слушај ме!“
Гласот му трепереше.
„Ако фотографијата почне да се менува… тоа значи дека…“
Застана.
„ШТО?!“
„…дека тој се враќа.“
Срцето ми застана.
„Кој?!“
Тишина.
Потоа…
тивко.
„Човекот што ги зема децата.“
Во истиот момент…
музиката од касетофонот стана погласна.
Почиста.
Пореална.
И од фотографијата…
се слушна глас.
„Доаѓај…“
Замрзнав.
„Што рече?“ праша татко ми.
„Тој… зборува…“
Гласот повторно:
„Доаѓај… со нас…“
Раката ми сама се подигна.
Кон фотографијата.
„НЕ!“ извика татко ми и ме оттурна.
Фотографијата падна на подот.
Тишина.
Музиката престана.
Сè… престана.
Стоевме таму.
Дишејќи тешко.
„Мора да ја уништиме,“ рече татко ми.
„Што?“
„Пред да биде доцна.“
Но кога се наведнав да ја земам…
се замрзнав.
Затоа што…
во фотографијата…
имаше ново дете.
И тоа дете…
бев јас.