Утрото над воената поморска база започна тивко. Морската магла полека се провлекуваше меѓу доковите, а мирисот на солена вода, машинско масло и дизел [...]

Воениот транспортен авион тивко се спушташе над суровиот планински предел. Под него се простираа густи шуми, стрмни карпи и длабоки клисури во кои [...]

Кога мајка ми почина, не изгубив само родител. Изгубив дел од моето детство. Имав седумнаесет години кога лекарите ни кажаа дека повеќе нема [...]

Две години по смртта на татко ми, мислев дека конечно сум научил да живеам со празнината што ја остави зад себе. Некои луѓе [...]

Имав четириесет и две години кога сфатив дека понекогаш најдлабоките рани не ги остава болеста, туку човекот на кого безрезервно си му верувал. [...]

Имав само девет години кога мајка ми почина по кратка и тешка болест. Тој ден не го изгубив само човекот што најмногу ме [...]

Кога мојот внук Лука беше примен на факултет, бев посреќна од кога било. Се сеќавам на тој неделен ручек со семејството. Сите зборуваа [...]

Осум години. Толку долго Александар Величков лежеше во тивка болничка соба, опкружен со апарати, кабли и студена светлина. Некогаш неговото име беше познато [...]

Кога ме отпуштија од рехабилитацискиот центар, докторот ми ја стегна раката и тивко рече: „Научи повторно да одиш. Сега треба повторно да научиш [...]

Кога имав само единаесет години, мојот живот се распадна за само неколку часа. Сообраќајната несреќа ми ги одзеде и мајка ми и татко [...]