Две години по смртта на татко ми, мислев дека конечно сум научил да живеам со празнината што ја остави зад себе. Некои луѓе [...]

Имав четириесет и две години кога сфатив дека понекогаш најдлабоките рани не ги остава болеста, туку човекот на кого безрезервно си му верувал. [...]

Имав само девет години кога мајка ми почина по кратка и тешка болест. Тој ден не го изгубив само човекот што најмногу ме [...]

Кога мојот внук Лука беше примен на факултет, бев посреќна од кога било. Се сеќавам на тој неделен ручек со семејството. Сите зборуваа [...]

Осум години. Толку долго Александар Величков лежеше во тивка болничка соба, опкружен со апарати, кабли и студена светлина. Некогаш неговото име беше познато [...]

Кога ме отпуштија од рехабилитацискиот центар, докторот ми ја стегна раката и тивко рече: „Научи повторно да одиш. Сега треба повторно да научиш [...]

Кога имав само единаесет години, мојот живот се распадна за само неколку часа. Сообраќајната несреќа ми ги одзеде и мајка ми и татко [...]

Во секој дом за деца постои барем едно дете што речиси никој не го забележува. Не затоа што е невидливо. Туку затоа што [...]

Некои зборови не оставаат модринки на кожата. Но оставаат лузни што никогаш не исчезнуваат. И најмногу болат кога доаѓаат од човекот за кого [...]

Некои вечери изгледаат сосема обично. Вечерта кога сè се промени започна токму така. Надвор тивко врнеше дожд. Татко ми беше заминат да му [...]