MAKEDNA

МИ ИСТУРИ ЛАДНО КАФЕ ВРЗ ГРАДИТЕ И ИЗВИКА: „МОЈОТ СОПРУГ Е ДИРЕКТОР НА ОВАА БОЛНИЦА, ТИ СИ ОТПУШТЕНА“. ПА ЈАС МУ СЕ ЈАВИВ… И ЕДНА РЕЧЕНИЦА Ѝ ГО УНИШТИ ЖИВОТО.

Тишината што следеше по повикот не беше обична. Беше тешка. Притискаше.Како воздухот да станал густ и никој да не се осмелува да дише. [...]

Таа испи.

И светот застана. Немаше веднаш вресоци.Немаше хаос.Само… чудна тишина. Тешка. Густа. Како воздухот да одбиваше да се движи. Хлое полека ја спушти чашата, [...]

Стоев таму, неподвижна, со една сатенска свадбена чевла во раката, додека нивните гласови се провлекуваа низ просторот како студена сенка.

„Сигурен ли си дека ништо не насетува?“ Гласот на Патриша беше мек. Контролиран. Опасно смирен. Потоа гласот на Адријан. Мојот свршеник. „Елена? Таа [...]