Personne n’était prêt pour ce qui allait suivre.
Même pas Carmen elle-même. Elle tenait le micro entre ses mains fines, légèrement tremblantes, mais son regard… son regard n’avait jamais été aussi
[...]
Авторadmin
Тишината во просторијата стана неподнослива.
Се чинеше како дури и воздухот да одбива да се движи. Лаура остана неподвижна. Нејзините очи беа вперени во папучите, фрлени кон ѕидот
[...]
Le silence dans la pièce devint insupportable.
On aurait dit que même l’air refusait de circuler. Laura resta immobile. Ses yeux fixés sur les pantoufles, jetées contre le mur comme
[...]
И токму кога невестата го испушти букетот од рацете…
Вратата од салата полека се отвори. Без звук. Без најавa. Само тишина што се пресече како нож. Сите се свртеа. Јас прва. И
[...]
Le cri fendit l’air.
— « STOP ! TU NE PEUX PAS L’ÉPOUSER ! » Le temps sembla se figer. Même la musique s’arrêta. Un silence brutal,
[...]
И сепак… тој беше таму.
Пред мене. Како нешто што мислев дека одамна го закопав. Како дух што одбива да исчезне. Стоев неколку секунди без да се помрднам.
[...]
Quand je l’ai revu, j’ai d’abord cru m’être trompée.
L’homme assis sur ce banc, légèrement voûté, les mains serrées entre ses genoux, n’avait rien à voir avec celui que j’avais connu autrefois.
[...]
Утринската светлина едвај навлегуваше во кујната, пробивајќи се низ валканите, испукани прозорци. Воздухот внатре беше студен, тежок, со чуден мирис — мешавина од влага, старо дрво… и нешто метално, непријатно.
Човекот застана неподвижно и слушаше. Ништо. Апсолутна тишина. Но надвор, кучето сè уште ја гребеше земјата на истото место. Гребе. Пауза. Повторно. Како
[...]
La lumière du matin entrait à peine dans la cuisine, filtrée par les vitres ternies et fissurées. L’air à l’intérieur était froid, chargé d’une odeur étrange — un mélange de bois humide, de cendre… et de quelque chose d’indéfinissable, presque métallique.
L’homme resta immobile un instant, écoutant. Rien. Pas un bruit. Mais dehors, le chien grattait toujours la neige, exactement au même endroit. Gratte.
[...]
Ткаенината од фустанот се затегнуваше под забите на кучето. Се слушаше шушкањето на сатенот измешано со неговото остро лаење што одекнуваше низ црквата. Невестата се обидуваше да остане на нозе — со едната рака го држеше букетот, со другата се обидуваше да го смири.
— „Смири се… те молам…“ прошепоти, со треперлив глас. Но кучето не ја гледаше. Неговите очи беа вперени… некаде напред. Кон олтарот. Младоженецот
[...]