Le cri fendit l’air.
— « STOP ! TU NE PEUX PAS L’ÉPOUSER ! » Le temps sembla se figer. Même la musique s’arrêta. Un silence brutal,
[...]
Авторadmin
И сепак… тој беше таму.
Пред мене. Како нешто што мислев дека одамна го закопав. Како дух што одбива да исчезне. Стоев неколку секунди без да се помрднам.
[...]
Quand je l’ai revu, j’ai d’abord cru m’être trompée.
L’homme assis sur ce banc, légèrement voûté, les mains serrées entre ses genoux, n’avait rien à voir avec celui que j’avais connu autrefois.
[...]
Утринската светлина едвај навлегуваше во кујната, пробивајќи се низ валканите, испукани прозорци. Воздухот внатре беше студен, тежок, со чуден мирис — мешавина од влага, старо дрво… и нешто метално, непријатно.
Човекот застана неподвижно и слушаше. Ништо. Апсолутна тишина. Но надвор, кучето сè уште ја гребеше земјата на истото место. Гребе. Пауза. Повторно. Како
[...]
La lumière du matin entrait à peine dans la cuisine, filtrée par les vitres ternies et fissurées. L’air à l’intérieur était froid, chargé d’une odeur étrange — un mélange de bois humide, de cendre… et de quelque chose d’indéfinissable, presque métallique.
L’homme resta immobile un instant, écoutant. Rien. Pas un bruit. Mais dehors, le chien grattait toujours la neige, exactement au même endroit. Gratte.
[...]
Ткаенината од фустанот се затегнуваше под забите на кучето. Се слушаше шушкањето на сатенот измешано со неговото остро лаење што одекнуваше низ црквата. Невестата се обидуваше да остане на нозе — со едната рака го држеше букетот, со другата се обидуваше да го смири.
— „Смири се… те молам…“ прошепоти, со треперлив глас. Но кучето не ја гледаше. Неговите очи беа вперени… некаде напред. Кон олтарот. Младоженецот
[...]
Le tissu de la robe se tendait sous les crocs du chien. On entendait le froissement du satin mêlé aux aboiements stridents qui résonnaient sous les voûtes de l’église. La mariée tentait de garder l’équilibre, une main agrippée à son bouquet, l’autre essayant de calmer l’animal.
— « Calme-toi… s’il te plaît… » murmura-t-elle, la voix tremblante. Mais le chien ne la regardait même pas. Ses yeux étaient fixés…
[...]
Таа стоеше неподвижно во водата, како времето да запрело само за неа. Капките се лизгаа по нејзиното лице, мешајќи се со солзите што веќе не можеше да ги задржи. Белата венчаница, која пред малку изгледаше како од бајка, сега беше тешка, натопена, и ја влечеше надолу.
Околу неа — смеа. Не од сите. Но доволно. Доволно за нешто во неа засекогаш да се скрши. Полека ги крена очите кон
[...]
Elle resta immobile au milieu de l’eau, comme figée dans un instant qui refusait de passer. Les gouttes glissaient le long de son visage, se mélangeant aux larmes qu’elle ne pouvait plus retenir. Sa robe, autrefois légère et parfaite, s’était transformée en un poids écrasant qui la tirait vers le fond.
Autour d’elle, les rires continuaient. Pas tous. Mais assez. Assez pour briser quelque chose d’irréversible. Elle leva lentement les yeux vers lui. L’homme
[...]
Екранот од телефонот фрлаше ладна светлина под креветот, правејќи сенките да изгледаат како да се движат. Го задржав здивот. Срцето ми чукаше толку силно што бев сигурна дека може да ме издаде.
Потоа тој проговори. Гласот му беше низок. Контролиран. Премногу мирен. — „Да… внатре сум.“ Студ ме пресече. Внатре? За што зборуваше? Лежев неподвижно,
[...]