Дождот паѓаше тивко.
Речиси незабележливо. Никој не зборуваше. Луѓето стоеја околу гробот, со наведнати глави, затворени во сопствената тага. Стариот човек што го погребуваа се викаше
[...]
Авторadmin
La pluie tombait fine, presque silencieuse.
Personne ne parlait. Autour du cercueil, les gens restaient immobiles, les yeux baissés, chacun enfermé dans son propre chagrin. Le vieil homme que
[...]
Мејсон се вкочани.
Светот околу него како да ја изгуби својата тежина — како земјата под неговите нозе, надгробните плочи, дури и воздухот да станале нереални.
[...]
Mason resta figé.
Le monde autour de lui sembla perdre toute consistance — comme si le sol du cimetière, les pierres, l’air lui-même devenaient soudain irréels.
[...]
Беше вторник, точно 7:03 наутро.
Го паметам тоа, затоа што часовникот над вратата застана претходната вечер — како и времето да одлучи да не продолжи понатаму во тој
[...]
C’était un mardi, à 7 h 03 exactement.
Je m’en souviens parce que l’horloge au-dessus de la porte s’était arrêtée la veille, comme si même le temps avait décidé de ne
[...]
Врнеше без престан.
Дождот ги претвораше светлата на градот во треперливи одрази по асфалтот. Беше една од оние ноќи кога студот полека ти влегува под кожата,
[...]
La pluie tombait sans relâche, transformant les lumières de la ville en reflets tremblants sur le bitume. C’était une de ces nuits où le froid s’infiltre jusque dans les os, où même les passants pressés baissent la tête pour éviter le regard des autres.
Devant un restaurant luxueux, aux vitres éclatantes et aux rideaux épais, une petite silhouette immobile contrastait avec l’élégance du lieu. Une fillette. Seule.
[...]