Автобусот беше преполн тоа утро.
Надвор врнеше силен дожд, а низ замаглените прозорци градот изгледаше сив и студен. Внатре мирисаше на мокри палта, евтино кафе и умор. Луѓето
[...]
Авторadmin
Le bus était bondé ce matin-là.
Dehors, une pluie froide frappait les vitres, transformant les rues en longues traînées grises. À l’intérieur, l’air était lourd, saturé d’odeurs de vêtements
[...]
Ѕверот застана на само неколку метри од него.
Старецот почувствува како здивот му се заглавува во градите. Во темнината, очите на волкот светеа како две студени жарчиња. Лежеше неподвижно под стариот
[...]
La bête s’arrêta à quelques mètres de lui.
Le vieil homme sentit son souffle se bloquer dans sa poitrine. Dans l’obscurité, les yeux du loup semblaient brûler comme deux braises froides.
[...]
Тишината во приватната сала на ресторанот падна толку нагло што можеше да се слушне како коцките мраз удираат во чашите.
Судијата Натаниел Паркер застана точно пред мене со чашата крената во рака и ме гледаше со вистинско изненадување. Потоа се насмевна. Не онаа
[...]
Леила чекореше бавно низ дворот, со рацете што ѝ трепереа под извезените ракави од фустанот што ја натераа да го облече.
Зад неа, сестрите тивко се смееја. Мајка ѝ шепотеше:— Погледнете ја… дури и покриена со злато, таа останува иста. Татко ѝ стоеше настрана
[...]
Хартијата се тресеше во моите раце.
Неколку секунди не можев ни да дишам. Училницата како да се вртеше околу мене. Госпоѓа Дилмор ме гледаше загрижено, но нејзиниот глас ми
[...]
Le papier tremblait entre mes doigts.
Pendant quelques secondes, je n’arrivais même plus à respirer. La salle de classe semblait tourner autour de moi. Mme Dilmore me regardait avec
[...]
Leila avançait lentement dans la cour, les mains tremblantes sous les manches brodées de la robe qu’on l’avait forcée à porter.
Derrière elle, ses sœurs étouffaient leurs rires. Sa mère murmurait déjà :— Regardez-la… même couverte d’or, elle reste la même. Son père, lui,
[...]
Le silence tomba si brutalement dans la salle privée du restaurant qu’on pouvait entendre le léger cliquetis des glaçons contre les verres.
Le juge Nathaniel Parker resta immobile devant moi, son verre suspendu à mi-hauteur, les sourcils légèrement froncés. Puis il sourit. Pas un sourire
[...]