Плачот на Медисон одекнуваше низ студената ноќ како нешто длабоко скршено во неа. Рамената ѝ се тресеа толку силно што едвај можеше да дише. Зад нас, шумата изгледаше бескрајна — црна, тивка и заканувачка. Ветерот ги нишаше гранките како долги, коскени раце во темнината.
Потоа звукот повторно се слушна. Тивко стенкање. Овојпат немаше сомнеж. Некој беше затворен во багажникот. Веднаш ја почувствував онаа стара налетна адреналинска струја
[...]




